December 12, 2010, A Special Day

12/12 is a special day for many reasons.. It is special because of now two pretty girls who have their birthdays on this day..

Anyway, it was a day off here. So, I just wondered around to see the sun going round and round the whole day.. We also had Crary lab tour where I saw and touched a sea version of touch-me-not plant (लाजाळूचे झाड). It was a sea cucumber from the Antarctic sea which retracted when touched.. :D I loved playing with it in that special touch tank.. I then went out on a small stroll and took a lot of pictures at 10.30 pm at night..

The mountain on the left is called Mount Discovery.

December 11, 2010... C17 Flight to the Ice

We were scheduled to be on the US air force flight C17 to McMurdo leaving at 7.30 am. A shuttle took us to the same place where we did our clothing. We were required to wear the Cold Weather gear. After the security check in they showed us film about Antarctica and the dangers involved in this adventure. We were then taken to C17 by a bus. This loud hippo (Airbus 330-200) can land on ice (of course it needs a longer runway). We enjoyed the five hour journey in its enclosed belly at the end of which we were treated with the breath-taking views of this end of the planet..

December 10, 2010... Gearing up for Extreme Cold Weather

The next day, our main task was to get cold weather gear from USAP's Clothing Distribution Center (CDC). We went there and tried all those different clothes. There are at least three layers and it is necessary to have pretty much all of them when you enter this cold continent. Here is a poster showing what you need to wear on the flight to McMurdo, Antarctica..

December 9, 2010... In the land of Kiwis

We arrived Christchurch pretty late in the afternoon after a 36 hour journey. But, the beauty of this place just dazzled us so much that the fatigue of travel simply vanished as we entered. It was so pleasant, green and bright that for a second we just forgot the worst weather in Blacksburg (the night before we left, we touched -20 degrees C!)

We had a wonderful afternoon at the Cathedral, downtown of Christchurch. It was not so difficult to keep being jet lagged when there were so many things to do.. My brain simply started jumping around with joy to even allow me to try hand at a life-sized chess. :D

That evening we had a nice Indian dinner at "Little India", heard a Scottish band practice in a garden, and even saw a statue taking a shower!

December 7, 2010... On our way to the South

It has been my dream to go to the space one day. I was always fascinated with the poles, especially because of the auroras, and several other astronomy related reasons such as the sun is either up in the sky the whole time just circling close to horizon or the whole sky rotates around just one point. But, I never really dreamed of being at any pole, especially the South Pole. Here I am.. Close to one of the poles. In fact, if you know, we cannot really go to the North Pole as there isn't one on land. It's somewhere in the Arctic Ocean. South Pole can be physically visited and more interestingly it physically moves by about 10-15 feet each year. The continent is not just a mammoth iceberg. It actually has land, live volcanoes. Apparently, the plate on which this continent is situated moves a bit every year, physically moving the South Pole.

Anyway, as a part of my space science project, this year I got a chance to be deployed in Antarctica, visit South Pole, work there on two instruments and the go to a remote place to fix a previously deployed instrument. This is a once in a life time opportunity and I realized this only when I was on my flight to Christchurch, NZ from where we were will be set to McMurdo, the largest base station on Antarctica under the United States Antarctic Program (USAP). After a rigorous physical examination, NZ Visa process, and a number of drills to set up our equipment, I was on my way to the South with two other colleagues: Joseph and Hyomin...

Beyond the horizon -- क्षितिजाच्या पलिकडून

When I looked at the sky from India, US, I have always seen the Pole star depicting the North, Cassiopeia and the Great bear pointing towards it always.. Once having a glimpse of Large Magellanic Clouds (LMC) was all I could experience of Southern sky. Well, here I am at the opposite end of the Earth from the North. If I go further South from the South Pole, I would fall off the Earth! :P Just kidding.... My point is, I am at a place which is way beyond me-- Kshitija i.e. horizon.. :) I am in Antarctica, the highest, driest, windiest, coldest place on the Earth. I will be at the geographic South Pole. I will be at the Pole during the summer solstice of the southern hemisphere and winter solstice of the northern hemisphere (December 21), when Santa Claus travels down all the way from the North Pole (close to December 25), and even when the South Pole on the Earth physically moves (as the glacier drifts -- pole moving ceremony around January 1)! So, here is the diary from this heavenly place on our planet.

I will try to update my blog as and when possible depending on the internet availability here in Antarctica. I am also making a picture story simultaneously. You can find it under Destination Antarctica on my blog..

I would like to dedicate this whole story to four people. Baba and Mandar because of whom I am writing this in public instead of just my diary and to the two most beautiful girls in the world: Shreya and Parirani whose birthdays falls on 12/12 (the newest parirani arrived in this wonderful world only on 12/12/2010.. :) )

आहे माझ्यावर माझं प्रेम!

एक खूप सुंदर लेख वाचायला मिळाला आज 'सकाळ' मध्ये...
खरच स्वतः च्या प्रेमात पडून पहवाच एकदा तरी... सगला जगच सुंदर होऊं जाता मग... हा आहे माझा अनुभवही!
पहा तुम्ही पण हा लेख वाचून... आणि पड़ा प्रेमात तुमच्याच...

आहे माझ्यावर माझं प्रेम!
(आरती कदम)


स्वतःच्या प्रेमात पडणं म्हणजे आपल्यातली अमर्याद प्रेम करण्याची ताकद ओळखणं. एकदा का ही ताकद ओळखली, की आपण स्वतःवरच नव्हे, तर सगळ्यांवरच प्रेम करू लागतो. .......
तुम्ही स्वतःच्या कधी प्रेमात पडला आहात? स्वतःच स्वतःला खूप आवडला आहात? विचित्र वाटतोय प्रश्‍न, की असा कधी विचारच आला नाही मनात?

हा काही आध्यात्मिक प्रश्‍न नाहीए. साधा सरळ विचार आहे. आपण आपल्याला आवडणे यासारखी सुंदर गोष्ट नाही. आपण नेहमीच इतरांशी असलेल्या आपल्या नात्यांविषयी बोलत असतो, पण आपलं आपल्याशीही काही नातं असतं, याचा अनेकदा विचारच करत नाही. आपण आपल्यालाच काही देणं असतो. आपलं आपल्याशीच काही मागणं असतं. कधी मनाच्या या आवाजाचा विचार केला आहे? इथे आतला आवाज (सोनिया गांधी आठवल्या असतील) म्हणजे आपली विवेकबुद्धी अपेक्षित नाही. तो तर मनाचा एक वेगळाच कप्पा आहे... आपल्याला अंतर्बाह्य सच्चा ठेवणारा. हा आवाज आहे आपल्याला आनंददायी जगणं शिकवणारा. आपल्याला आपल्यावरच प्रेम करायला शिकवणारा. कारण एकदा का तुम्ही स्वतःच्या प्रेमात पडलात, की जगणंही सुंदर होऊन जातं.

स्वतःच्या प्रेमात पडणं म्हणजे आत्मकेंद्री, स्वार्थी प्रेम नव्हे, तर ते आहे आपल्यातली अमर्याद प्रेम करण्याची ताकद ओळखणं. एकदा का ही ताकद ओळखली, की आपण स्वतःवरच नव्हे, तर सगळ्यांवरच प्रेम करू लागतो. कारण आपल्याला जग होकारार्थी भासू लागतं. जगातली प्रत्येक गोष्ट आपल्याला हवी आहे तशी घडू लागते. कामात आपण जादा ऍक्‍टिव्ह होतो. मग त्याच्याशी जे जे संबंधित असतात ते खूष. समोरचे खूष की आपण खूष. विन विन सिच्युएशन!

म्हणूनच म्हटलं, तुम्ही कधी स्वतःच्या प्रेमात पडला आहात? नसलं तर पडून बघा. हे प्रेम म्हणजे काय, तर आपण आपल्यावर खूष असणं. तुम्ही कधी तुम्हा स्वतःला गिफ्ट दिलं आहे? म्हणजे कपडे, बॅगा, इतर गरजेच्या वस्तू या आपण गरजेच्या वस्तू म्हणून घेत असतो किंवा आवडलं म्हणून घेत असतो. (पैसे आहेत ते कुठे संपवायचे, म्हणूनही अनेक जण घेत असतील) पण एखादी ठरवलेली गोष्ट केली, किंवा बराच काळ रेंगाळलेलं, रखडलेलं काम पुढाकार घेऊन पूर्ण केलं म्हणून खूष होऊन स्वतःला बक्षीस देऊ केलंय? देऊन बघा. इथं फक्त एखादी वस्तू स्वतःला प्रेझेंट करण्यापर्यंत, किंवा आवडती खायची वस्तू घेण्यापुरतंच हे मर्यादित नाही. तर मनाला आवडेल ती गोष्ट करायची. कोणाला जर संपूर्ण दिवस लोळत काढायचा असेल तर यथेच्छ काढावा (इथं स्वतःचं घर हवं किंवा घरातल्यांना ही गोष्ट पटवून द्यायला हवी. सॉरी!) पण उलटंही आहे बरं! एखादी गोष्ट नाही घडली मनासारखी तर खूप वेदना होतात. अशा वेळी लोकांच्या भिडेस्तव दुःख मनाशी दाबून टाकतो. नकोच करायला असं. मनाचं ऐकायचं, मनसोक्त रडून घ्यायचं. मन स्वच्छ होऊन जाईल. मोकळं मोकळं!

आयटीच्या विद्यार्थ्यांसमोर बोलताना "तरुणांचा" लेखक चेतन भगत यानेही याचाच वेगळ्या शब्दांत उल्लेख केला आहे. त्याने या भावनेला तुमच्यातला स्पार्क जिवंत ठेवणं, असं म्हटलं आहे. हा स्पार्क जिवंत असला की तुम्ही भरभरून जगू शकता. एकदा का तो स्पार्क धूसर झाला, की जगणं साचलेलं डबकं होऊन जातं. म्हणूनच हा स्पार्क कायम ठेवण्यासाठी त्याने अपेक्षाभंग, नैराश्‍य आणि एकटेपणा या बाबी आयुष्यातून काढून टाकायला हव्यात, असं सांगितलं आहे. यात एक उदाहरण देताना त्यानं लिहिलंय, "मी नाही ऐश्‍वर्या रायसारखा सुंदर, पण म्हणून काय झालं! माझी दोन मुलं तिच्यापेक्षा सुंदर आहेत!' चेतनचा हा दृष्टिकोन, आणि अर्थातच त्यामागची भावना म्हणजेच स्वतःवर प्रेम करणं!